دیار یار
به نام خودش سلام خواستم از امروزکه روز 16 آذر روز دانشجو هست بنوسیم دلم نیومد.دیدم از دیروز حالمون گرفته هست. آخه ما هم آدمیم.اونا هم که رفتن کی باور میکرد در عرض چند دقیقه این طوری بشه؟ جه اونایی که تو هواپیما بودن چه اونایی که تو خونه هاشون بودن.دلم می سوزه میرم پای تلویزیون می شینم گریه می کنم فقط خدا آخر وعاقبتمون رو بخیر کنه. 
آدم بودن .اونا هم برا خانواده و دوستاشون عزیز بودن .اونا هم جوون های این مملکت بودن اونا هم یه روزی دانشجو بود
.اما الان........ .می کم خوش به حالشون شهید شدن .اونم تو این دنیا
.یادم به دوستام
می افته اونا هم یه دفعه ای پر کشیدن .هنوز بعد از6 ماه باورم نمی شه.وجودشون رو هنوز کنارمون بین همه بچه ها حس می کنم.می دونم اینا همش برا اینه که ما درس عبرت بگیریم .مگه اونا بهشون خبر دادن که به ما خبر بدن .ولی من آماده نیستم هیچی ندارم .دستم خالیه.میدونم یه دفعه حضرت عزائیل سراغ منم می یاد ولی من ..... یعنی اون موقع چی کار می کنم؟ مشغول عبادتم یا خدایی نکرده در حال...
