12ساله منتظرشون گذاشتی.همه کار کردن همه دکتری همه عملی ولی...چند بار تا حالا امیدوار شدیم ولی ....5سال پیش تا 4 ماه ونیم هم رفت ولی با اون وضع نشد که نشد.چقدر سختی کشید.خوب حالاکه ما از

فکرش بیرون اومده بودیم . ما که عادت کرده بودیم.  چی شد؟ چرا دوباره امیدوارمون کردی ؟چرا؟ حکمتش چیه؟چرا دوباره یه مدت خوشحالمون کردی؟هممون میگفتیم دیدین اگه خدا بخواد میشه.دیدن همه چی دست خودشه.تو دلم میگفتم این هدیه امام رضاست اگه پسر بود منم اسم رضا رو پیشنهاد میدم.هر چند که هممون از همچین شبی میترسیدیم.دوباره امشب همه چی خراب شد .دوباره روز از نو روزی از نو.  باز دوباره انتظارشنیدن  صدای گریه و خنده بچه .انتظار مامان شدن بابا شدن.دوباره جر وبحث ها ناراحتی ها. ای کاش منم مثل مامان بابا میتونستم بگم رضا برضائک تسلیما بامرک.کاشکی منم این قدر ایمانم قوی بود.کاشکی دنبال چرا وحکمتش نمیگشتم.کاشکی اما وچرا وولی نمیگفتم.

وقتی به نحن اقرب الیه من حبل الورید فکر میکنم.وقتی به واذا سالک عبادی عنی فکر میکنم.وقتی به ادعونی استجب لکم یا به الیس الله بکاف عبده فکر میکنم.وقتی فکر میکنم تو از مادر 100 مرتبه مهربون تری .وقتی من که مادر نیستم این همه دلم میسوزه واشک میریزم دیگه چه برسه به مادر و چه برسه به تو. لابد باید بگم عسی ان تکرهوا شیئا وهو خیر لکم وعسی ان تحبوا شیئا وهو شر لکم  یا باید بگم لکیلا تاسوا علی ما فاتکم ولا تفرحوا بما آتاکم

خدااااااااااااااااااااااااااااااااااا

نوشته شده در دوشنبه ۱٠ اردیبهشت ۱۳۸٦ساعت ۱۱:۱٤ ‎ب.ظ توسط آب حیات نظرات () |