نمی دونم چرا این جوری شدم؟این چه وضعیه ؟چه اخلاقیه؟همش دلم گرفته .دیگه گریه هم آرومم نمیکنه.یه بغضی گلوم رو فشار میده.حوصله  هیچ کسی رو ندارم حتی خودم.دیگه حتی حوصله حرف زدن هم ندارم.همه چی آزارم میده.همش منتظر یه اتفاقم.شاید افسردگی گرفتم شاید هم مراحل اولیه جنونه.مهم نیست.

دلم خیلی تنگه خیلی.از خودم از گناهام خسته شدم.می خوام برم .کاش میشد تواین ایام باشه .دیشب خواب خدا بیامرز  ....رو دیدم .

تو هفته حالم خراب بود.دیگه چه برسه به امروز که جمعه است:

شاید این جمعه بیاید شاید...