نمی توانستم بنویسم اما باید می نوشتم.

 آن شب مثل همیشه آمدیم جای همیشگی بشینیم دیدیم موکتش خیلی کثیفه .هممون گفتیم بابا موکت نو جلو انداختن قالی هست ما بازم اینجا بشینیم؟ ولی بازم دل نکندیم. پاتوقمان فاصله حدود یکی دو متری پشت معراج شهدا بود کنار دیوار.قطعه های یک ضریحی که بچه ها ساخته بودن کنار دیوار بود.آذر همیشه به اون دیوار تکیه می داد.ما هم رو به قبله نشستیم.خیلی از بچه ها هی اومدن سلام علیک کردن ورفتن.مناجات آقا سید که تموم شد یکی از بچه ها خداحافظی کرد ورفت .یکی دیگه اومد .آذر اومد کتابش رو بهش بده نشست پیش من. شوخی کردیم .دیدم مجلس حال داره یه کم خودم رو کشیدم عقب.با هم گفتیم ایول به مشبک ضریحت خوند. چادرم رو کشیدم رو سرم .سرم رو گذاشتم رو زانوم.دیگه هیچی نفهمیدم.نمی دونم برق می گرفتم یا موج انفجاربود.همه جیغ می زدن.همه جا سیاه بود.هیچی یادم نمی یاد تا وقتی چشم باز کردم دیدم همه دارن می دون.من زیر ضریح بودم و دیوار ریخته بود روی ضریح.بچه ها هم رو پام افتاده بودن.به سختی دست انداختم توی شبکه های ضریح هلش دادم خودم رو کشیدم بیرون.همه جا دود بود. بلند شدم هر چی زور میزدم ضریح رو از روی  آذر وفاطمه بردارم زورم نمیرسید .دیدم پسر ها دارن میان .فقط جیغ می کشیدم تو رو خدا اینا رواز رو بچه ها بردارین .کمک کردن .همه دیگه رفته بودن بیرون . ما سه تا بودیم ودو تا دختر که پر از خون بودن جلومون بودن .گشتم از اون طرف تر یه چادری پیدا کردم انداختم سرم.حالم خوب بود حتی میخواستم به بچه ها کمک کنم. فاطمه میگفت دیدین شهید نشدیم..سر آذر رو پام بود که یهو حسین رو دیدم .داد می زدم صداش میکردم .لباسش پر خون بود شونه ها وسرش.هر چی میگفت به خدا خون خودم نیست مجروح بلند کردم باورم نمیشد.گفت اصلا بچه ها رو تکون ندین تا اورژانس بیاد.گوشیش رو داد .زنگ زدم داداشم گفتم من وحسین حالمون خوبه.چند تا از بچه ها اومده بودن کمک.موبایل آذر رو پیدا کردن بهش دادن.موبایل من زیر آوار بود. یه ژاکت سفید آبی تو مشهد داده بودم به یکی از بچه ها اون شب برام آورده بود.دختره اون رواز زیر بلوک ها  میکشید بیرون گفت اینجا نشسته بودی گفتم آره . یک متری با ما فاصله داشت.من که یادم نمی یاد نمی دونم چه جوری اونجا بودم ولی یکی از بچه ها میگه احتمالاداشتیم فرار میکردیم و الا دیواره حتما خورده بود تو سرمون.از اون به بعد حالم بد شد دست هام پاهام یهو بی حس میشد.کمرم...دو نفر من رو آوردن بیرون. داشتم رو شیشه ها می رفتم که یکی کفش گذاشت جلو پام.بگذریم از اینکه چه جوری رسیدم بیرون و چند بار هرجا شد خوابوندنم.با یه ماشین بردنم خونه دایی یکی از بچه ها که اون طرف آقایی بود.اونجا برام اورژانس اومد .همراش نرفتم تا اینکه خونواده رسیدن.بردنم فرهمندفر .عکس گرفتن.شکستگی نداشتم.نزدیک دوی شب بود که اومدیم خونه.بچه ها زنگ زدن که  آذر وفاطمه هر دوشکستگی داشتن ولی خوبن.خیلی نگذشته بود که خبر شهادت شهید مهدوی رو بهم دادن.تا صبح گریه میکردم اما دلم خوش بود حداقل فرداش عزای عمومی میگیرن .حداقل با هامون همدردی میکنن.و....بعد از نماز صبح یک ساعتی خوابم برد با صدای رادیو از خواب پاشدم میگفت 10 نفر کشته؟؟؟؟؟خدای من.چراااااااااا؟تاکید داشتن بمب نبوده!!!!!.چی بگم؟گفتنی ها رو بچه ها گفتن.داغ خود حادثه یک طرف اینم که اینا دارن این جوری میکنن یه طرف.دارم دیوونه میشم. 

زنده ماندنم عجیب است چه برسد به اینکه مجروح هم نشدم.بی لیاقتی شاخ و دم ندارد...

سایت رهپویان وصال
 انفجار بمب در شیراز - وبلاگ دنیای راه راه
لحظات انفجار- کبوتر حرم
گزارش عینی از لحظات انفجار بمب - وبلاگ مرفه با درد
گزارش بمب گذاری - وبلاگ عطر سیب
بمب بود آقا بمب بود - وبلاگ یه نسل سومی
چشمتان روز به روز کورتر باد - وبلاگ حرفهای زورکی
والله خیر الماکرین - وبلاگ بغض های نترکیده
گزارش بمب گذاری در کانون - وبلاگ نحل
سروده ای در وصف شهدای کانون - وبلاگ آقای تیپ
انفجار در شیراز واهیت وهابیت را افشا کرد - وبلاگ نامحرمانه