در تقویم که نگاه کنیم بعضی روزها پر از مناسبت اند. مناسبت هایی که ما نسل سومی ها، فقط حکایت آن ها را شنیده ایم. مثل یوم الله 13 آبان که درباره آن خوانده ایم و شنیده ایم که امام راحل(ره) از آن به عنوان " انقلاب دوم " یاد کردند؛ البته فقط شنیده ایم؛ اما راستش را بخواهید آن جور که باید و شاید شیرینی آن روز را حس نمی کردیم؛ یا 8 سال دفاع مقدس را که تصور ذهنی مان از آن روزها و سال ها باز هم برگرفته از خوانده ها و شنیده هایمان است.

اما سال ها گذشت؛ ما هم مناسبت ها و روزهای مختلفی را گذراندیم. اهمیت بعضی روزها را خودمان حس کردیم؛ تا این که جنگ شد. جنگی که با وجود اینکه پلان اولش تمام شده،  اما هنوز خیلی ها باورش نکرده اند.

 این بار ما نسل سومی ها شده بودیم رزمندگان و مجاهدان این جنگ و این بار ما باید حماسه می آفریدیم. 8 ماه دفاع مقدس، سهم ما خمینی ندیده ها شد. جنگی که به ظاهر، از دعوا بر سر منافع و قدرت شروع شد، اما جز اسلام، دعوا بر سر چیز دیگری نبود. جنگی که این بار با جام زهر، تمام نشد و قطعنامه 598 به آن خاتمه نداد. یوم الله 9 دی، پایان پلان اول جنگی بود که آتش بس ندارد. صحنه ای از رزم و حماسه، که مردم بازیگرانش بودند و نشان دادند پای حسین زمان ایستاده اند تا عاشورا دوباره تکرار نشود. مردمی که اگر روز قدس یا 22 بهمن علیه دشمنان خارجی به خروش می آیند، این بار علیه دشمنان داخلی به خروش آمدند و به مصادیق آمریکا و اسرائیل مرگ گفتند.

روزی که در تقویم ها هیچ مناسبتی نداشت؛ یک روز کاملاً معمولی. اما اکنون در اولین سالگرد آن، گرچه هنوز تقویم ها خالی است، اما این روز،  پر است از حماسه ها و افتخار ها. روزی که این بار طعم  شیرینش را با جان و دل حس می کنیم. روزی که عامل به زیارت عاشورا شدیم و اول لعن کردیم و بعد سلام دادیم. روزی که خشم 8 ماهه زنان و مردان ایران عزیزمان بر سر زبان ها آمد و با مرگ بر فلانی ها! خودش را نشان داد. فریادهایی که هیچ گاه صدا و سیمای صادقمان! آنها را باور نکرد و به دلمان گذاشت مثل خیلی برنامه های دیگر،  بارها و بارها بشنویم آن طنین های حماسی و خشمگین را.

گفته اند فذکّرهم بایّام الله و اینک از 9 دی یاد می کنیم. با افتخار و پر صلابت یاد می کنیم از آن روزی که دل صاحب الزمان(عج) شاد شد. روزی که مردم غیور آمادگی شان را برای حضور در دولت کریمه نشان دادند. به امید ظهور حضرتش!