آخر یک شب تنگ آمدم.گفتم: ننه! گفت: هان.گفتم: آخر مردم دیگر هم زن و شوهرند. چرا هیچ کدام مثل تو و بابام شب و روز مثل سگ و گربه به جان هم نمی افتند؟

گفت: مرده شور کمال و معرفتت را ببرد با این حرف زدنت که هیچ به پدر ذلیل شده ات نگفتی از این جا پاشو، آن جا بنشین.

گفتم: خوب حالا جواب حرف مرا بده.

گفت: هیچی ستاره ما از اول مطابق نیامد.

گفتم: چرا ستاره تان مطابق نیامد؟

گفت: محض اینکه بابات مرا به زور برد.

گفتم: ننه به زور هم زن و شوهری می شد؟

گفت: آره. وقتی پدرم مرد، من نامزد پسر عموم بودم. پدرم داراییش بد نبود الاّ من هم وارثی نداشت، شریک الملکش می خواست مرا بی حق کند. من فرستادم پی همین نامرد از زن کمتر، که آخوند محل و وکیل مدافعه بود که بیاد با شریک الملک بابام برود مرافعه. نمی دانم ذلیل شده چطور از من وکالت گرفت که بعد از یک هفته چسبید که من تو را برای خودم عقد کرده ام. هر چه من خودم را زدم،گریه کردم، به آسمان رفتم، زمین آمدم،گفت الاّ و لله که تو زن منی، چی بگویم مادر، بعد از یک سال عرض و عرض کشی، مرا به این آتش انداخت؛ الهی! از آتش جهنم خلاصی نداشته باشد. الهی! پیش پیغمبر روش سیاه بشود. همیشه نان سواره باشد و او پیاده. الهی! روز خوش در عمرش نبیند. الهی! که چشم های مثل ازرق شامیش را میر غضب درآرد.

این ها را گفت و شروع کرد زار زار گریه کردن. من هم راستی راستی از آن شب دلم به حال ننم سوخت. برای اینکه دخترعموی من هم نامزد من بود. برای اینکه من فهمیدم که عقد دختر عمو و پسر عمو را درآسمان ها بسته اند. برای اینکه من هم ملتفت بودم که جداکردن نامزد از نامزد، چه ظلم عظیمی است؛ من راستی راستی از آن شب دلم به حال ننم سوخت. از آن شب دیگر دلم با بابام صاف نشد. از آن وقت دیگر هر وقت چشمم به چشم بابام افتاد،ترسیدم. برای اینکه دیدم راستی راستی به قول گفتنی، چشماش مثل ازرق شامی است.

نه تنها از آن وقت از چشم های بابام ترسیدم، بعد ها هم از چشم های هر چه وکیل بود ترسیدم. بله ترسیدم! اما حالا مقصودم اینجا نبود،آن ها که مردند و رفتند به دنیای حق و ما ماندیم در این دنیای ناحق؛ خدا از سر تقصیر همه شان بگذرد. مقصود اینجا بود که اگر هیچ کس نداند،تو یک نفر می دانی که من از قدیم از همه مشروطه تر بودم. من از روز اول به سفارت رفتم. پای پیاده همراه آقایان به قم رفتم. برای اینکه از روز اول فهمیده بودم که مشروطه یعنی عدالت؛ مشروطه یعنی رفع ظلم؛ مشروطه یعنی آسایش رعیت؛  مشروطه یعنی آبادی مملکت. من این ها را فهمیده بودم. یعنی آقایان و فرنگی مآب ها این مطالب را به من حالی کرده بودند. اما از همان روزی که دست خط از شاه مرحوم گرفتند و دیدم که مردم می گویند که حالا دیگر باید وکیل تعیین کرد، یک دفعه انگار می کنی یک کاسه آب داغ ریختند به سر من، یک دفعه سی و سه بندم به تکان افتاد. یک دفعه چشمم سیاهی رفت. یک دفعه سرم چرخ زد.

گفتم: بابا نکنید، جانم نکنید ، به دست خودتان برای خودتان مدعی نتراشید.

گفتند:به! از جاپن گرفته تا "په تل پرت"همه مملکت ها وکیل دارند. گفتم: بابا والله من مرده شماها زنده، شما از وکیل خیر نخواهید دید، مگر همان مشروطه خالی چطورست؟

گفتند: برو پی کارت، سواد نداری، حرف نزن. مشروطه هم بی وکیل می شه؟دیدم راست می گویند.گفتم: بابا پس حالا که تعیین می کنید، محض رضای خدا چشمانتان را وا کنید به چاله نیافتید. وکیل خوب انتخاب کنید.

گفتند: خیلی خوب.

بله گفتند: خیلی خوب. چشم هایشان را وا کردند. درست هم دقت کردند. اما در چه؟ در عظم بطن،کلفتی گردن، بزرگی عمامه، بلندی ریش، زیادی اسب و کالسکه، بیچاره ها خیال می کردند که گویا این وکلا را می خواهند بی مهر و وعده به پلوخوری بفرستند که با این صفات، قاپوچی از هیکل آن ها حیا کند و مهر رقعه دعوت مطالبه نکند.

باری! حالا بعد از دو سال، تازه سر حرف من افتاده اند. حالا تازه می فهمند که هفتاد و چهار رأی مجلس علنی یک گرگ چهل ساله را از برلین  دوباره کشیده و به جان ملت می اندازد. حالا تازه می فهمند که شصت رأی چندین مجلس انجمن مخفی پدر و پشتیبان ملت را از پارلمنت متنفر می نماید.

حالا تازه می فهمند که مهر مجلس زینت زنجیر ساعت می شود. حالا تازه می فهمند که روی صندلی های هیئت رئیسه را پهنای شکم مفاخر الدوله، رحیم خان چلبیانلو و مؤید العلما و الاسلام والدین پر می کند. چهار تا وکیل حسابی هم که داریم، بیچاره ها از ناچاری چارچنگول روی قالی "رماتیسم" می گیرند. حالا تازه می فهمند که وکیل باشی ها هم  مثل دخو خلوت رفته در عدم تشکیل قشون ملی قول صریح می دهند.

حالا تازه می فهمند که شأن مقنن از آن بالاتر است که به قانون عمل کند و از این جهت نظامنامه داخلی مجلس از درجه اعتبار ساقط خواهد بود.

حالا تازه می فهمند که وکلا از سه ساعت به غروب مانده، مثل بچه مکتبی های مدرسه همت، می باید مگس بگیرند مثل بیست و پنج هزار نفر اعضای انجمن بنگ، هی چرت و پینکی بزنند تا جخد یک ربع به غروب مانده تلفن صداکند که آقای وکیل باشی امروز مهمان دارند و می فرمایند:"فردا زودتر حاضر شوید که ایران از دست رفت."

این ها را مردم میفهمند. اما! من از قدیم می فهمیدم، برای اینکه من گریه های مادرم را دیده بودم.برای اینکه من می دانستم اسم وکیل حالا خاصیت خودش را در ایران خواهد بخشید. برای اینکه من چشم های مثل ازرق شامی بابام، هنوز یادم بود.

این ها را من می فهمیدم و همه مردم حالا، این ها را می فهمند. اما باز هم من الان پاره ای چیزها می فهمم که تنها اعضای آن انجمن شصت نفری می فهمند.

جواب از اداره

اولاً من ابداً با عقاید شما یک قدم همراه نیستم. ثانیاً امروز سوء ادب نسبت به وکلای مجلس خرق اجماع ملت است. برای اینکه هرچند موافق شریعت ما و مطابق قانون هیچ جای دنیا هم نباشد، اما امروز بقال های ایران هم می دانند که وکیل مقدس است؛ یعنی وقتی آدمیزاد وکیل شد، مثل دوازده امام و چهارده معصوم پاک و بی گناه است.

ثالثاً چه طور می شود آدمیزاد مسلمان باشد، سید باشد، آخوند باشد، حاجی باشد، صاحب ریش و کوپال باشد، از همه بدتر به قرآن قسم هم خورده باشد، آن وقت مثلاً به قول بابا گفتنی محض حسادت یا حرص یا نعوذبلله محض قولی که به وکیل باشی در انجمن شصت نفری داده، پاش را توی یک کفش بکند که این دو نفر علمدار آزادی و پنج شش وکیل بی غرض را از مجلس بتاراند.

نه! من ابداً با خیالات شما همراه نیستم و هیچ بقال ایرانی هم با خیالات شما همراه نیست. چرا؟ برای اینکه من نمی توانم دین صد و بیست نفر وکیل معصوم را گردن بگیرم! برای اینکه من نمی توانم گناه صد و بیست نفر بنده های مؤمن، مقدس، امین و بی گناه خدا را بشورم، همان گناه های خودم را مرد باشم جواب بدهم، برای هفتاد پشتم بس است.

بله! عقیده من این جور چیزهاست و عقیده تمام شیعیان پاک هم از همین جور چیزهاست.

اما من متحیرم! در صورتی که محمدبن یعقوب کلینی در "اصول کافی" و محمدبن علی بن موسی بابویه قمی در " کمال الدین وتمام النعمه"  و سید مرتضی در "شافی"و محمدبن الحسن طوسی در کتاب "الغیبه" و فضل بن حسن طبرسی در"اعلام الوری"و علی بن عیسی اربلی در "کشف الغمه" و ملا محمد باقر مجلسی در سیزدهم "بحار" و حاجی میرزا حسین نوری در "نجم ثاقب" و سایر علما در سایر کتب صریحاً می نویسند که "وقتی خداوند عالم، سیصد و سیزده نفر بنده مومن، مقدس و شیعه خالص امین در دنیا داشت؛ حضرت حجت ظهور خواهد کرد." پس چرا ما شیعیان خالص، ما منتظرین ظهور و فرج و ما گویندگان" و عجّل فرجنا و فرجهم" زودتر سعی نمی کنیم که یکصد و نود و سه نفر هم دعا نویس، عشرخوار، رمال و جزوه کش بر این یکصد و بیست وکیل حالیه که داریم بیفزاییم که به محض ورود به مجلس همه معصوم و امین و بی گناه بشوند و عدد اصحاب بدر که سیصد و سیزده نفر است، کامل بشود که بلکه ما هم درک زمان سلطنت حقه را بکنیم.

بلکه ما هم چشممان به جمال انور امام زمانمان روشن شود. بلکه ما هم چهار روز معنی عدالت را گذشته از مطالعه در کتاب در خارج هم ببینیم.

اما حالا تازگی ها می شنوم یک فصل هم به قانون اساسی زیاد می شود که به وکالت از روی قانون قرآن دو سهم بیشتری برسد و یک سهم هم بنا به قاعده"الضرورات تبیح المخدرات" خرج مهمانی موکلین بشود. خدا کند که بشود. ما چه حرفی داریم اما اضافه کردن آن یکصد و نود وسه نفرهم از همان جنس که گفتم، لازم است.

"دخو"

پ.ن:

* مقاله هیجدهم از شماره:22؛ ستون چرند و پرند؛ روزنامه صور اسرافیل؛ علی اکبر دهخدا؛ متوفی 1334 هجری شمسی.

* عنوان پست از حقیر است.

نوشته شده در چهارشنبه ٢٦ بهمن ۱۳٩٠ساعت ۱۱:٠۳ ‎ب.ظ توسط آب حیات نظرات () |