کیارش شبیه مادر بود با پوستی روشن، صورتی ظریف و دخترانه ؛ و کیانا شبیه پدر، با پوستی تیره و چشمانی ریز و چهره ای بانمک. اختلاف سنی شان کم بود و رابطه صمیمی شان، زبان زد همه. کیانا بیشتر اوقات را بعد از مدرسه با کیارش می گذراند. بخاطر حضور بسیار کم پدر و مادر در خانه، تمام نیاز عاطفی کیانا را برادر پاسخ می گفت. حرف های کیارش، برادر بزرگتر، همیشه در همه مسائل، راهنمای کیانا بود. اشکالات درسی اش را از او می پرسید، برای کیارش از درس و دوستان تعریف می کرد، برایش درد دل می کرد و حتی گاهی از پدر و مادر شکایت.

هر دو با این صمیمیت بزرگ و بزرگتر می شدند، تا اینکه کیارش دانشگاه قبول شد. تنهایی کیانا در خانه روز به روز بیشتر و رفتار کیارش سردتر می شد. گاهی که با هم صحبت می کردند، وسط صحبت، کیارش بی مقدمه می گفت: "کیانا! خودمونیم تو واقعاً زشتیا!! " اوایل هر دو می زدند زیر خنده. چند باری هم کیانا به شوخی جوابش را می داد و سر به سر هم می گذاشتند.

کیانا به ارتباط صمیمی اش با برادر نیاز داشت. کیارش نسبت به او بی توجه شده بود و نهایتاً هر بار که تلاش کیانا برای یک گپ وگفتگوی دوستانه جواب می داد، در بین صحبت های کیارش، همان جمله آزار دهنده تکراری را می شنید. شناختش از برادر آنقدر بود که می دانست از سر شوخی این حرف را نمی زند.

 دیگر بعد از هر بار صحبت با کیارش آرام نمی شد و دلش بیشتر می گرفت. بغض می کرد و به اتاقش پناه می برد. بارها و بارها جمله را برای خودش تکرار می کرد. از خدا برای داشتن چنین چهره ای گله می کرد.

بالاخره تصمیمش را گرفت؛ یک شب که هنوز کیارش به خانه نیامده بود، تمامی لوازم آرایش مادر را جمع و روی صورتش امتحان کرد. پوستش که سفید تر می شد حس می کرد یک قدم به توجه کیارش نزدیکتر می شود. لب هایش ، چشمانش و گونه هایش گام های بعدی بودند. کارش که تمام شد، نگاهی به خودش انداخت. از چهره ای که برای خودش ساخته بود، خنده اش گرفت. اما منتظر شد تا عکس العمل کیارش را ببیند.

 کیارش مثل خیلی از شب ها دیر به خانه آمد. کیانا از توی اتاق با صدای بلند به او سلام کرد و از او خواست چشم هایش را ببندد و جلو در اتاقش بایستد. کیارش پس از کمی نق زدن، خواسته خواهر را اجابت کرد.

کیانا در اتاق را که باز کرد، به آرامی گفت: "حالا می تونی چشمهات رو باز کنی." چشم برادر که به خواهر افتاد، لبخندی دوست داشتنی زد و گفت : "وای چه خوشکل شدی کیانا!"

آن شب کیارش با کیانا مهربان تر شد. کلی بگو بخند کرد؛ وسط حرف هایش زیبا شدن کیانا را به او گوش زد می کرد؛ در دل کیانا که عاشق تحسین و تمجید بود، قند آب می شد.

فردای آن روز کیانا بعد از مدرسه، پس اندازش را با خود به مغازه لوازم آرایشی، نزدیک مدرسه برد و با کمک فروشنده همه آنچه را نیاز داشت، انتخاب کرد و نصف بیشتر پس اندازش را داد. یکی دو تا هم سی دی آموزش گرفت و به خانه برگشت.

هر شب خودش را برای  ورود برادر آماده می کرد و هیچ چیز را با نگاه محبت آمیز او عوض نمی کرد. کیانا باور کرده بود زیباییش را مدیون این مواد رنگی است.

یک روز بعد از ظهر که می خواست برای خرید کتاب به کتابفروشی برود، تصمیم گرفت در بیرون از خانه هم، زیبایی اش را داشته باشد. لباس هایش را پوشید و مشغول آرایش کردن شد. وقتی گره روسری اش را شل تر کرد و چند تار مو را روی صورتش ریخت، زیبایی اش  را دو چندان حس کرد.

از خانه که بیرون آمد، به نظرش همه بیشتر به او توجه می کردند. نگاه های پسرهمسایه طبقه پایین، شوخی های راننده تاکسی، ذوق زده شدن هم کلاسی اش ماندانا در کتابفروشی، کیانا را به یقین رساند. کیانا واقعاً خوشحال بود، او از صمیم قلب کیارش را دوست داشت... .