دیار یار

سرباز

آب حیات — Fri, 25 May 2012 19:04:08 GMT

سربازها!

به سمت جلو...

عقب نشینی،

برای اسب ها و فیل ها و وزیران است

تمام مهره ها به عقب برمی گردند

تنها، سربازها...

علیرضا قزوه

ساده دل!

آب حیات — Mon, 21 May 2012 20:43:00 GMT

هر کار می کنم نمی توانم نسبت به آدم ها بی خیال باشم. نه تنها آن ها که نزدیکند و عزیز و می دانند می دانمشان؛ بلکه همان ها که شاید خیلی دورند و ظاهراً هیچ ربطی به من ندارند؛ همان ها که شاید سالی یک بار هم یاد من نیافتند؛ یا حتی خیلی هاشان فکرش را هم نمی کنند که به فکرشان باشم، چه برسد به اینکه مشکلاتشان نگرانم کند.

اصلا انگار غصّه خوردن را دوست دارم. خوشم می آید بنشینم غصّه دور و نزدیک را بخورم. برایشان دل بسوزانم و دست آخر دعایشان کنم.

آخرش هم، هر بار بعد اینکه این همه احساسات خرجشان کردم، اتفاقی می افتد که می بینم آخ! که چه ساده بودم من!

بعدش هم به خودم نهیب می زنم که: بیچاره! دلت برای خودت بسوزد!

اما انگار با دیدن این همه پایان های تکراری، باز هم آدم نمی شوم!

ذنب

آب حیات — Wed, 16 May 2012 19:53:00 GMT

گناه، برای غیر گنهکار هم، شوم است.

اگر بر او عیب گیرد، (به همان) مبتلی شود؛

اگر او را غیبت کند، گناه کرده؛

و اگر به گناه رضایت دهد، در آن شریک شده است.

رَسول الله(صَلَّ اللهُ عَلیه وَ آله وَ سلّم)

جنسیت گرایی

آب حیات — Sat, 12 May 2012 07:27:08 GMT

ریشه خیلی از این ها که می خواهم بگم برمی گرده به همون زمان کودکی که هر وقت، هر جا کم می آوردیم برای هم رجز می خوندیم که : پسرا شیرن مث شمشیرن! دخترا موشن مث خرگوشن!

از همون بچگی هیچ وقت از این رجز خونی ها خوشم نمیومد. تازه به معانی واژه ها هم زیاد فکر می کردم که مثلاً اگر مثل موش هستند چه جوری خرگوشن!! یا حالا شمشیر بودن چه خاصیتی داره که این همه پسرها به اون افتخار می کنن و ... .

بزرگتر شدیم؛ در دبیرستان نمونه دولتی ای درس می خوندم که رقابت شدیدی با یکی از دبیرستان های نمونه دولتی پسرانه داشت. هر سال تمام همّ و غمّ کادر مدرسه این بود که رتبه های برتر کنکور باید از آن ما دخترها باشد! یا جگر همه مان له میشد برای مدال های المپیاد و یا جشنواره خوارزمی!! اینکه ما چند نفر المپیادی داریم، آنها چقدر؟ برگزیده جشنواره امسال از دختر است یا پسرها... .

می رفتیم مهمانی مثلاً یکی از آقایون صحبتی می کرد پیرامون خانم های مکرمه! حالا دیگه همه باید در طرفداری یا مخالفت یه چیزی بگن؛ یکی می گفت مردا همشون اینجورن. اون یکی میگفت زنا همشون فلانن و...

بزرگتر تر شدیم؛ رفتیم دانشگاه. استاد مثلاً تیکه ای نثار خانم ها می کرد. بعدش دیگه یکی بیاد کلاس رو جمع کند! این دخترها و پسرها بودند که به جان هم می افتادند!

تا خانوم ها می پرسیدن رشته ات چیه؟می گفتم حقوق! می گفتن: آفرین! بخون ایشالا که بتونی حق ما رو از این مردها بگیری! میگما چرا یه زن نمی تونه قاضی باشه!؟ میگم رئیس جمهور می تونه زن باشه؟!

دولت دهم خواست وزیر زن پیشنهاد بده سر و صدایی برپا شد صرفاً روی جنسیتش! رفتیم جلسه مناظره کاندیداها؛ کاندیدای مرد تیکه میندازه که شروع از خانم ها باشد چون خانم ها مقدم ترن! کاندیدای زن پاسخ میده: خانم ها نیاز به دلسوزی ندارن!! جالب تر دانشجوها هستند که پسرها از جمله آن آقا، ذوق زده می شن و دخترها پاسخ خانم را بدون تشویق نمی گذارن!

این ها تنها نمونه هایی بود؛ اگر کمی به رفتار خودمون هم دقیق تر بشیم خیلی نمونه های بسیار کوچک ناخودآگاه رو هم می بینیم که ریشه اش همون هم جنس گرایی درونی و ذاتی مان است. یعنی که یه جور رقابتی بین خودمون و جنس مخالف در آن اعماق وجودمان داریم؛ ته دلمان می خواهد در هر زمینه ای پیروزی با هم جنس خودمان باشد! یعنی که هنوز وقتی یه پسری تو خیابون دختره رو ضایع می کنه، دلیلش رو هم که ندونیم کیف می کنیم که دختره سوسک شد! یعنی که مثلاً توی پله های دانشگاه از زمین خوردن یک هم جنس بیشتر ناراحت می شیم تا جنس مخالف!

یعنی که برامون مهمه این حرف از زبون کی داره زده میشه! هنوز به "من قال" نگاه می کنیم نه به "ما قال". منتظریم جنس مخالف یه چیزی بگه ما باهاش مخالفت کنیم. در صورتی که اگه هم جنسمون گفته بود صد تا احسنت و باریکلا نثارش می کردیم! تو جلسات برای اینکه خودمون را ثابت کنیم با نظر جنس مخالف، مخالفت می کنیم! چرا که باید اثبات کنیم ما بهتر می فهمیم! ولو که خودمون هم می دونیم اشتباه می کنیم.

چون فضای مجازی است مثال ها رو هم ببرم به همون سمت. مثلاً اول که وارد یک وب می شیم می گردیم ببینیم نویسنده مؤنث است یا مذکر! مراقبیم تو وب جنس مخالف نظر نذاریم! خواننده اون باشیم ولی اصلاً اون رو به رسمیت نشناسیم. مراقبیم جنس مخالف حرفی بزنه ولو در تأیید ما، در مقابلش جبهه بگیریم! مطلبی به مراتب بهتر و جامع تر از ما نوشته باشه لینک نمی کنیم! به بی اهمیت ترین سخنان هم جنس توجه می کنیم اما ایده و طرح عالی جنس مخالف رو مسکوت میذاریم! حرف حق را نمی پذیریم صرفاً به این خاطر که مثلاً از زبان یک خانم بیان شده!

متاسفانه بعضاً نگاهمون انسانی نشده. هنوز نگاهمون جنسیتی هست. در صورتی که هر انسانی فارغ از جنسیتش میتونه معلم ما باشه؛ حتی اگه داره یه نکته آشپزی رو میگه! یه جورایی ته دلمون جنس خودمون رو برتر می دونیم!

مگه ما تو اسلام چیزی به اسم جنس برتر داریم؟ یادمون رفته:

"انّ اکرمکم عندالله اتقاکم"

اتقاکم! نه مرداکم! نه زناکم!

من دینم رو برای اینکه تفاوتی بین زن و مرد قائل نشده - جز همان ها که لازمه تکامل اند- دوست دارم. من دینم رو دوست دارم چون نگاهش انسانی است نه جنسیتی. چون فاطمه اش دلیل خلقت افلاک است.

امیدوارم هیــــچ کدوم از این نمونه ها شامل حال هیچ کدوممون نشه و ته دلتون بگید نخیرم ما که اصلاً اینجور نیستیم!

اما امروز و میلاد بانوی عشق و روز زن را بهونه کردم تا تذکری داده باشم اول به خودم؛ بیایم حداقل یه روز به اعمالمون از این جهت دقت کنیم که چقدر هم جنس گرایی درونی مون مانع از دیدن حقیقت و گفتن اون میشه؛ چقدر از حب و بغض هامون رو این دید، تحت تأثیر قرار میده! و... نکنه خدای نکرده شیطان از این راه نفوذ کرده باشه و خودمون خبر نداریم.

پ.ن:

1- اصلاً و ابداً بحثم شخصی نبود. روی سخنم با هیــــــــچ فرد خاصی نبود. خصوصاً خواننده های پر و پاقرص محترم که همیشه به حقیر لطف داشتند.

2- دوستان حتما توجه دارند که این نگاه انسانی با در نظر گرفتن حریم هاست.

3- دلم می خواست این متن رو برای یه گروه ایمیل کنم؛ اما بخاطر ... خودداری کردم.

من قلب کوچولویی دارم؛ خیلی کوچولو؛ خیلی خیلی کوچولو.

آب حیات — Sun, 06 May 2012 21:25:56 GMT

مادر بزرگم می‌گوید: قلب آدم نباید خالی بماند. اگر خالی بماند، ‌مثل گلدان خالی زشت است و آدم را اذیت می‌کند.
برای همین هم، مدتی ست دارم فکر می‌کنم این قلب کوچولو را به چه کسی باید بدهم؛ یعنی، راستش، چطور بگویم؟ ‌دلم می‌خواهد تمام تمام این قلب کوچولو را مثل یک خانه قشنگ کوچولو، به کسی بدهم که خیلی خیلی دوستش دارم... یا... نمی‌دانم... کسی که خیلی خوب است، کسی که واقعاَ حقش است توی قلب خیلی کوچولو و تمیز من خانه داشته باشد.

خب راست می‌گویم دیگر . نه؟
پدرم می‌گوید:‌ قلب، مهمان خانه نیست که آدم‌ها بیایند، دو سه ساعت یا دو سه روز توی آن بمانند و بعد بروند. قلب، لانه‌ی گنجشک نیست که در بهار ساخته بشود و در پاییز باد آن را با خودش ببرد...
قلب، راستش نمی‌دانم چیست، اما این را می‌دانم که فقط جای آدم‌های خیلی خیلی خوب است ـ برای همیشه ...
خب... بعد از مدت‌ها که فکر کردم، تصمیم گرفتم قلبم را بدهم به مادرم، تمام قلبم را تمام تمامش را بدهم به مادرم، و این کار را هم کردم...

اما...

اما وقتی به قلبم نگاه کردم، دیدم، با این که مادر خوبم توی قلبم جا گرفته، خیلی هم راحت است، باز هم نصف قلبم خالی مانده...
خب معلوم است. من از اول هم باید عقلم می‌رسید و قلبم را به هر دوتاشان می‌دادم؛ به پدرم و مادرم.
پس، همین کار را کردم.
بعدش می‌دانید چطور شد؟ بله، درست است. نگاه کردم و دیدم که بازهم ، توی قلبم، مقداری جای خالی مانده...

فورا تصمیم گرفتم آن گوشه‌ی خالی قلبم را بدهم به چند نفر؛ چند نفر که خیلی دوستشان داشتم؛ و این کار را هم کردم:
برادر بزرگم، خواهر کوچکم، پدر بزرگم، مادر بزرگم، یک دایی مهربان و یک عموی خوش اخلاقم را هم توی قلبم جا دادم...
فکر کردم حالا دیگر توی قلبم حسابی شلوغ شده... این همه آدم، توی قلب به این کوچکی، مگر می‌شود؟
اما وقتی نگاه کردم،‌خدا جان! می‌دانید چی دیدم؟

دیدم که همه این آدم‌ها، درست توی نصف قلبم جا گرفته‌اند؛ درست نصف ـ با اینکه خیلی راحت هم ولو شده بودند و می‌گفتند و می‌خندیدند. و هیچ گله‌یی هم از تنگی جا نداشتند....
من وقتی دیدم همه‌ی آدم‌های خوب را دارم توی قلبم جا می‌دهم، سعی کردم این عموی پدرم را هم ببرم توی قلبم و یک گوشه بهش جا بدهم... اما... جا نگرفت... هرچی تلاش کردم جا نگرفت... دلم هم سوخت... اما چکار کنم؟ جا نگرفت دیگر. تقصیر من که نیست حتما تقصیر خودش است. یعنی، راستش، هر وقت که خودش هم، با زحمت و فشار، جا می‌گرفت، صندوق بزرگ پول‌هایش بیرون می‌ماند و او، دَوان دَوان از قلبم می‌آمد بیرون تا صندوق را بردارد... .

نادر ابراهیمی

ببین تفاوت ره ...

آب حیات — Wed, 02 May 2012 20:56:00 GMT

تصور بفرمایید زنگ خانه شما به صدا در می آید؛ با اکراه هر چه تمام تر، آیفون را جواب می دهید، می بینید بله گاوتان زاییده! فلانی با خانواده آمده اند دیدنتان!! حالا شما به هر دلیلی حوصله مهمان ندارید یا کارهای واجب تری دارید یا وسایل پذیرایی تان فراهم نیست یا در خانه تنها مانده اید که به کارهای شخصی تان برسید یا مثلاً خانه تان به شدت! بهم ریخته است و ...

هم چنان به تصورتان ادامه دهید؛ می روید دم در کوچه، سلام و علیکی می کنید و بعد از آن، عذرخواهی می نمایید که اکنون آمادگی پذیرش مهمان را نداریم. انشالله در فرصت دیگری در خدمتتان هستیم.

لطفا بعدش را تصور نکنید چون تصورش هم آزار دهنده است!

در خوشبینانه ترین حالت باید 50 بار زنگ بزنید و هزار دلیل و توجیه و یا خدای نکرده دروغ بتراشید که از دل فلانی در بیاورید و اگر از آن بد کینه ها باشد که تا آخر عمر روی مبارکشان را نخواهید دید.

برعکسش را هم باز زحمت بکشید و تصور بفرمایید که چقدر بهمان برمی خورد، وقتی به قصد خانه فلانی شال و کلاه کرده ایم و سرزده رفته ایم آنجا؛ نه تنها ما را به داخل خانه دعوت نکنند، بلکه بگویند لطفاً بازگردید.

آیه28 سوره مبارکه نور:

وَ إن قیل لَکُم إرجعوا فَارجِعوا

اگر به شما گفته شد بازگردید، بازگردید

حالا کو تا فرهنگمون فرهنگ دینی بشه...

به بهانه روز معلم

آب حیات — Tue, 01 May 2012 06:29:00 GMT

سخت آشفته و غمگین بودم…

به خودم می گفتم:

بچه ها تنبل و بد اخلاقند

دست کم می گیرند

درس و مشق خود را…

باید امروز یکی را بزنم، اخم کنم

و نخندم اصلا ً

تا بترسند از من و حسابی ببرند…

خط کشی آوردم،در هوا چرخاندم...

چشم ها در پی چوب، هرطرف می غلطید

مشق ها را بگذارید جلو، زود، معطل نکنید!

اولی کامل بود،

دومی بدخط بود

بر سرش داد زدم...

سومی می لرزید...

خوب، گیر آوردم !!!

صید در دام افتاد

و به چنگ آمد زود...

دفتر مشق حسن گم شده بود

این طرف،آن طرف، نیمکتش را می گشت

تو کجایی بچه؟؟؟

بله آقا، اینجا

همچنان می لرزید...

” پاک تنبل شده ای بچه بد ”

" به خدا دفتر من گم شده آقا، همه شاهد هستند"

” ما نوشتیم آقا ”

بازکن دستت را...

خط کشم بالا رفت، خواستم برکف دستش بزنم

او تقلا می کرد

چون نگاهش کردم

ناله سختی کرد...

گوشه ی صورت او قرمز شد

هق هقی کرد و سپس ساکت شد...

همچنان می گریید...

مثل شخصی آرام، بی خروش و ناله

ناگهان حمدالله، درکنارم خم شد

زیر یک میز،کنار دیوار، دفتری پیدا کرد …

گفت : آقا ایناهاش، دفتر مشق حسن

چون نگاهش کردم، عالی و خوش خط بود

غرق در شرم و خجالت گشتم

جای آن چوب ستم، بردلم آتش زده بود

سرخی گونه او، به کبودی گروید …..

صبح فردا دیدم

که حسن با پدرش، و یکی مرد دگر

سوی من می آیند...

خجل و دل نگران، منتظر ماندم من

تا که حرفی بزنند

شکوه ای یا گله ای، یا که دعوا شاید

سخت در اندیشه ی آنان بودم

پدرش بعدِ سلام، گفت : لطفی بکنید، و حسن را بسپارید به ما ”

گفتمش، چی شده آقا رحمان ؟؟؟

گفت : این خنگ خدا

وقتی از مدرسه برمی گشته

به زمین افتاده بچه ی سر به هوا، یا که دعوا کرده

قصه ای ساخته است

زیر ابرو و کنارچشمش، متورم شده است

درد سختی دارد، می بریمش دکتر

با اجازه آقا …….

چشمم افتاد به چشم کودک...

غرق اندوه و تاثر گشتم

منِ شرمنده معلم بودم

لیک آن کودک خرد و کوچک

این چنین درس بزرگی می داد

بی کتاب و دفتر ….

من چه کوچک بودم

او چه اندازه بزرگ

به پدر نیز نگفت

آنچه من از سرخشم، به سرش آوردم

عیب کار از خود من بود و نمی دانستم

من از آن روز معلم شده ام ….

او به من یاد بداد درس زیبایی را ...

که به هنگامه خشم

نه به دل تصمیمی

نه به لب دستوری

نه کنم تنبیهی

یا چرا اصلاً من عصبانی باشم

با محبت شاید،گرهی بگشایم

با خشونت هرگز...

خودم را می خواهم

آب حیات — Sun, 29 Apr 2012 08:11:00 GMT

گم کرده ام خودم را. خودِ آن سال هایم را. آنقدر بی ظرفیت شده ام که هیچ شباهتی با آن منِ چند سال پیش نمی بینم. حالم از خودِ اکنونم به هم می خورد. چقدر کوچک شده ام. این منم که کوهی از مشکلات را بدوش می کشیدم و خم به ابرو نمی آوردم؟ این منم؟ دلم برای منِ آن سال ها تنگ شده است. نمی توانم تحمل کنم خودم را. من خودِ قوی آن سال هایم را می خواهم. خسته ام؛ نه از مشکلات؛ از خودِ کم طاقتم. گم کرده ام آن روح بزرگ را. آن منِ آرام؛ منِ دریایی. مشکلات همیشه بوده و هست. کم و زیادش بستگی به تحمل ما دارد؛ به آن روح بزرگ که اکنون از آن خبری نیست. لعنت به من! این منم این آدم ضعیفِ کم ظرفیت؟ این همان منِ چند سال پیش است؟ دیگر خودم را نمی شناسم. با این من غریبه ام. شاید دارم تمام می شوم. شاید هر جا کم آوردم خودم را سوزاندم. خودم را گول می زدم و به اصل سرمایه دستبرد می زدم. تکه های خودم را خرج آدم ها کرده ام. حالا خودم تمام شده و بی خود شده ام. منِ این روزهایم باورش نیست پیر شده؛ هنوز دارد ادای جوانیش را در می آورد. عجب خودِ بازیگری! لعنت به من! کاش خودِ بزرگتری داشتم که تا وقتی نفسم می آید، خرج آدم ها کنم و تمام نشود. این روزها مسکن ها زود اثرشان را از دست می دهند. خود هم سخت گیر می آید؛ خیلی سخت؛ تازه وقتی هم با التماس می خرمش زود تمام می شود. خود هم خودهای قدیم...

کُلّکُم راع و کُلّکُم مَسئولٌ عَن رَعیَته

آب حیات — Fri, 13 Apr 2012 20:28:22 GMT

پنج شنبه شب است و مسیرمان سمت شهرک گلستان. با اینکه دوره می اندازیم و برای فرار از ترافیک، اتوبان حسینی الهاشمی را انتخاب می کنیم اما چندان تفاوتی ندارد.

از سر شهرک بزین ترافیک فوق العاده سنگین است. مردم یکی یکی ماشین ها را در ایستگاه اتوبوس دانشگاه پارک می کنند و پیاده راهی می شوند. همه با شور و هیجان به سمت مجتمع تجاری خلیج فارس در حرکتند. پلاک های ماشین ها خبر از حضور مسافرین هم می دهد.

در ذهنم اطلاعات چند ساله ام در رابطه با این پروژه را مرور می کنم. چقدر جزئیات را فراموش کرده ام. نام حسینی قشمی را برای خودم چندین بار تکرار می کنم.

ناخود آگاه ذهنم سیل جمعیت که پیاده در حرکتند را مقایسه می کند با مردمی که برای شرکت در راهپیمایی ها، ماشین ها را از مسافت های بسیار دور پارک می کنند.

برایم این سؤال ایجاد می شود که در صورت نیاز به اورژانس یا آتش نشانی در این ترافیک، چه اتفاقی می افتد؟

پنجره ها پایین است و از ماشین جلویی صدای یک خواننده خارجی به گوش می رسد. عده ای دارند برمی گردند با بسته های بزرگی در دستشان، که به سختی آن ها را حمل می کنند.

به این فکرمی کنم که من چقدر امل هستم که این همه تعریف و تمجید از این مجتمع با آن محصولات اصل و قیمت مناسب هیچ شور و شوقی در من برای بازدید ایجاد نمی کند. حتی فواره ها هم بی تأثیرند!

راستش من خیلی وقت است امل هستم. چون تاکنون پایم به مجتمع های آفتاب نرسیده است. یا آن یکی در ستارخان یا زیتون و ... . چون تاکنون یک جفت جوراب هم از ستاره فارس نخریده ام. من امل هستم و به امل بودنم افتخار می کنم.

من امل هستم و هنوز خرید از مناطق تجاری و کسبه قدیمی را ترجیح می دهم تا خرید از پاساژها و مجتمع ها و مراکز خرید جدید و باکلاس امروزی. کسبه ای که حالا جایشان در بازار وکیل هم خالی است؛ همان ها که اول کتاب تجارت را می خواندند و احکامش را می آموختند. همان ها که حبیب الله بودند.

هنوز مات و مبهوت جمعیت هستم که این قدر تحت تأثیر جاذبه های امثال این مجتمع ها هستند و حاضرند برای بازدید از آن ها ساعت ها وقت بگذارند. دلم می گیرد وقتی این همه ذوق و شوق را برای بازدید از این مجتمع ها می بینم. استقبال از خلیج را مقایسه می کنم با استقبال از نمایشگاه کتاب. چقدر دلم برای سطح فرهنگی جامعه می سوزد.

من درد می کشم که شهرمان پر شده است از پاساژها، مراکز خرید و مجتمع های به ظاهر تجاری با اهداف شوم فرهنگی.

دردم می آید از این همه مصرف گرایی، از این همه تغییر ذائقه؛ از این همه حرص و ولع خرید و مصرف، که در جان مردم جامعه ام افتاده است.

فکرها یکی یکی از ذهنم عبور می کنند. دلم برای ساکنین شهرک گلستان و صدرا می سوزد. حتی برای آن مغازه دار سر شهرک هم می سوزد. درد می کشم از این همه جشن و سرور و کنسرت موسیقی و آتش بازی درایام فاطمیه.

به عکس یادگاری مسئولینمان در سال تولید ملی و حمایت از کار و سرمایه ایرانی، در کنار سرمایه گذار خارجی می اندیشم. به اینکه مدیریت مجموعه هایپراستار این مجتمع، با شرکت کارفور فرانسوی صهیونیستی است.

بعدش به این فکر می کنم که من گرچه مسئولیتی برای مجوز دادن یا ندادن به چنین مجتمع هایی ندارم، اما حداقل می توانم از بازدید و از پر رونق تر کردن بازارشان امتناع کنم.

بالاخره ترافیک را رد می کنیم. نگاهی به ساعت می اندازم. ساعت 9:10 دقیقه شب را نشان می دهد و تاریخ 24 فروردین را. دلم این بار آتش می گیرد... .

×××××××

گزارش تصویری/ هایپراستار شیراز

«هایپراستار شیراز» به کام شیرازی‌ها یا اماراتی‌ها یا فرانسوی‌ها؟!

پشت پرده‌‌ی تیتر مشابه روزنامه‌‌های فارس درمورد هایپراستار شیراز + عکس

چرا با رشد بی رویه مجتمع های تجاری مخالفیم؟

اعتراض بسیج دانشجویی نسبت به احداث مجتمع های تجاری قارچ گونه در شیراز

اگ ر می شناسید و رفته اید پس وای به حال شما و اگر نمی شناسید و رفته اید پس وای به حال ما!

دست های پشت پرده و ناگفته هایی درخصوص مجتمع های تجاری شیراز

آیا کارفور یک شرکت صهیونیستی است؟

هایپر استاری از جنس خلیج....